Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή

Με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα

Έξι η ώρα τα χαράματα

Ο εγωισμός μου δεν περνάει

Όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο

Παγωμένος

Απλώνει το χέρι στο τίποτα

Είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας

Καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει

Κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα, γιατί η ζωή είναι βρώμικη

Μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό

Τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου

Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει

Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ

Κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης

Κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ

Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο

Απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες

Η Κουλτούρα του γρήγορου φαγητού

Έξι και πέντε λεπτά

Η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους

Μας χωρίζουν δυο βήματα

Θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει

Όλη νύχτα ήμουν έξω

Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα

Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς

Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο

Ο μύθος της διασταύρωσης

Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει

Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση

Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας

Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών

Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο

Μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις

Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό

Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;

Χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό

Έξι και δέκα λεπτά

Αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,

Είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος

Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω

Τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό

Περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία...

Το έταξα στον Θάνο και πρέπει να φανώ συνεπείς 

Ευχή στον Άγγελο φύλακα της του ανθρώπου ζωής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν παραμονή εκλογών και ο κόσμος είχε απομακρυνθεί από τον Ιησού, ακόμα και αυτοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους αδέρφια Του. Επέστεφαν ο καθένας από αυτούς, στην πατρίδα τους. Στον τόπο καταγωγής τους. Για να καταθέσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της αρεσκείας τους.

Εκείνη την μέρα, κάποιος ξεχώρισε τον εαυτό του από το πλήθος και πλησίασε τον Ιησού.

Δάσκαλε του είπε. Με προβληματίζει αυτή η κατάσταση...

Κάποιος που άκουσε την κουβέντα, πετάχτηκε, απότομα και ρώτησε τον Ιησού. Αλήθεια, ποιο κόμμα νομίζεις πως είναι καλύτερο να εκλέξουμε;

Και ο Ιησούς απάντησε: Μακάριος ο άνθρωπος που γνώρισε τον τόπο καταγωγής του. Βγήκε (βρήκε) (σ)τον Δρόμο και πορεύεται στον Δρόμο της επιστροφής του προς τον Πατέρα. Αυτός σας βεβαιώνω είναι ο εκλεκτός.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο τόπος στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε εν Χριστό για άλλη μια φορά μας ζητάει να εκλέξουμε τον άνθρωπο τον οποίο θα μας κυβερνήσει. Σαν Χριστιανός γνωρίζω πως αυτόν ποτέ μα ποτέ δεν θα τον βρω στα μπαλκόνια και τα έδρανα της βουλής. Δεν θα βάλει ποτέ υποψηφιότητα δεν θα θελήσει ποτέ μα ποτέ να διχάσει τα πλήθη για να προβληθεί! Δεν θα είναι η προβολή του που θα διχάσει αλλά αυτός που προσπαθεί να προβάλει μέσα από τη Ζωή του.

Η Ζωή του Ιησού και η διδασκαλία Του είναι που θα διχάσει τους ανθρώπους και όχι αυτός. Σε αυτόν τον διχασμό η απόφαση είναι μία, ή είμαι μαζί Του ή εναντίον Του. Τα άλλα κουράζουν και θα μας κουράζουν για πολλή αν θελήσουμε να καταπιαστούμε μαζί τους.

Δεν μου αρκεί το βόλεμα σε αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον τόπο. Τι να την κάνω την πολιτική και τις ιδεολογίες τους όταν δεν διακονούν ουσιαστικά τη Ζωή και τον άνθρωπο; Τέτοια εκκλησία και τέτοιο κράτος δεν το θέλω και δεν είναι που θα τα παρατήσω και θα φύγω. Όχι δεν θα τους κάνω τη χάρη, μέσα στην εκκλησία και μέσα στο κράτος θα Ζώ, εγώ προσπαθώ να είμαι μέλος της Εκκλησίας, και η διακονία μου είναι αυτή: καθημερινά να εργάζομαι μέσα στον κόσμο το θέλημα Του, να προσλαμβάνω το στάρι και το σταφύλι, τα υλικά τα οποία μου προσφέρει ο κόσμος, και να παλεύω χωρίς να ανταγωνίζομαι τους άλλους να τα μετατρέψω σε ψωμί και κρασί, να τα κάνω βρώση και πόση για να μπορέσει ο αδελφός μου να αναπαυθεί ...; να μπορέσω να τα προσφέρω ευχαριστιακά σε Αυτόν που απλόχερα μας τα προσφέρει όλα. Να τα προσφέρω σε Αυτόν για να γίνει το Σώμα Του και το Αίμα Του.

Τότε όλα σιγά, σιγά μεταμορφώνονται σε Εκκλησία και η Ζωή στην Εκκλησία είναι πάντα, μα πάντα μια αντι -πολίτευση στα πολιτεύματα του κόσμου.

Αντιπολίτευση δεν είναι οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων! Την αναγνωρίζει ο Κέλσος και την καταγράφει η Εκκλησία στην προς Διόγνητο επιστολή. Αντιπολίτευση δεν είναι και τα κοινόβια μέσα στη Αυτοκρατορία; Ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος, η αγία Ισιδώρα η σαλή, όλοι όσοι διακόνησαν εν Χριστό τον Άνθρωπο πάνω σε αυτή τη Γη Θα πω ναι γνωρίζοντας πως το να παλεύεις με τα υλικά του κόσμου σε κάθε εποχή για να τα κάνεις τροφή εύπεπτη για τον άνθρωπο είναι ακροβασία με το καντηλάκι στα χέρια σου πάντα να τρεμοπαίζει ή αλλιώς να περπατάς και να κτίζεις σπίτια πάνω στα κύματα!

---------------------------------------------------------------------------------

Συγχωρέστε με που τόλμησα να σας κάνω γνωστές σελίδες από αυτό το απόκρυφο ευαγγέλιο. Γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές

Το αληθινό δεν φοβάται. Το αληθινό αναδύεται σαν δρόσος μέσα από το πυρ και σαν ευγνωμοσύνη μέσα από το μίσος.

Το αληθινό ουσιαστικά μόνο ανατέλλει, βλαστάνει. Το ψεύτικο μόνο δύει, μαραζώνει. Αυτή είναι ή «μοίρα» του*.

Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη

Δύο αδελφές μας εν Χριστό αυτές τις ημέρες βασανίζονται σκληρά για το όνομα του Ιησού. Τα ονόματα τους Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ 27χρονών και Μερζιέχ Εσμεϊλαμπάντ 30χρονών. Μια προσευχή και μια υπογραφή διαμαρτυρίας είναι το ελάχιστο το οποίο μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτές τις δύο εν Χριστό αδελφές μας.

Όταν από τον κόσμο της διχόνοιας τον μικρό τον τοπικό το δικό μας μέχρι αυτόν της παγκοσμιοποίησης που χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Σε εμάς και αυτούς και εκείνους και τους άλλους, όταν από αυτόν τον κόσμο εξέλθεις και εισέλθεις στη βασιλεία των Ουρανών έστω και για λίγο όλα αλλάζουν, όλα μεταμορφώνονται.

Αδέλφια μας είναι όλοι και οι δύο κοπέλες που μαρτυρούν την Αγάπη Του αλλά και οι σταυρωτές αυτής της Αγάπης.

Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό για όλους μας! Ας κάνουμε όμως και εμείς ότι περνάει από το χέρι μας στον τόπο μας για αυτή την Αγάπη που καταργεί μέσα μας και γύρο μας τα σύνορα του κόσμου.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση η ανάγνωση στο blog http://ierapostoli.wordpress.com/2009/09/03/thanatiki_poini/#more-3744 

* μικρό απόσπασμα από το βιβλίο ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ του αρχιμ.Βασιλείου Γοντικάκη εκδόσεις Αρμός