η ωρα 6 π.μ

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009 1:16 πμ |


Μουσική: Στέρεο Νόβα
Πρώτη εκτέλεση: Κωνσταντίνος Βήτα


Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή

Με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα

Έξι η ώρα τα χαράματα

Ο εγωισμός μου δεν περνάει

Όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο

Παγωμένος

Απλώνει το χέρι στο τίποτα

Είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας

Καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει

Κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα, γιατί η ζωή είναι βρώμικη

Μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό

Τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου

Ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει

Ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινά από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ

Κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης

Κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ

Σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο

Απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες

Η Κουλτούρα του γρήγορου φαγητού

Έξι και πέντε λεπτά

Η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους

Μας χωρίζουν δυο βήματα

Θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει

Όλη νύχτα ήμουν έξω

Πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα

Με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς

Γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο

Ο μύθος της διασταύρωσης

Κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει

Δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση

Κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας

Χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών

Τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο

Μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις

Να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό

Ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;

Χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό

Έξι και δέκα λεπτά

Αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,

Είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος

Τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω

Τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό

Περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία...


Ευχή στον Άγγελο φύλακα της του ανθρώπου ζωής

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009 9:25 πμ |

Εικόνα

Το έταξα στον Θάνο και πρέπει να φανώ συνεπείς 

Ευχή στον Άγγελο φύλακα της του ανθρώπου ζωής


Άγιε άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής, και ταλαιπόρου μου ζωής, μή εγκαταλίπης με τον αμαρτώλόν, μηδέ αποστής απ' εμού δια την ακρασίαν μου, μή δώης χώραν τω πονηρό δαιμόνι, κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος, κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησον με εις οδόν σωτηρίας. Ναί, άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπατής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και ει τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν, σκέπασον με εν τη παρούση νυκτί, και διαφύλαξον με απο πάσης επηρείας του αντικειμένου, ινα μή εν τίνι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν, και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού, και άξιον αναδείξη με δούλον της Αυτού αγαθότητος. Αμήν.

απόσπασμα απο ένα απόκρυφο ευαγγέλιο

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009 11:29 πμ |

alt

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν παραμονή εκλογών και ο κόσμος είχε απομακρυνθεί από τον Ιησού, ακόμα και αυτοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους αδέρφια Του. Επέστεφαν ο καθένας από αυτούς, στην πατρίδα τους. Στον τόπο καταγωγής τους. Για να καταθέσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της αρεσκείας τους.

Εκείνη την μέρα, κάποιος ξεχώρισε τον εαυτό του από το πλήθος και πλησίασε τον Ιησού.

Δάσκαλε του είπε. Με προβληματίζει αυτή η κατάσταση...

Κάποιος που άκουσε την κουβέντα, πετάχτηκε, απότομα και ρώτησε τον Ιησού. Αλήθεια, ποιο κόμμα νομίζεις πως είναι καλύτερο να εκλέξουμε;

Και ο Ιησούς απάντησε: Μακάριος ο άνθρωπος που γνώρισε τον τόπο καταγωγής του. Βγήκε (βρήκε) (σ)τον Δρόμο και πορεύεται στον Δρόμο της επιστροφής του προς τον Πατέρα. Αυτός σας βεβαιώνω είναι ο εκλεκτός.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο τόπος στον οποίο καλούμαστε να ζήσουμε εν Χριστό για άλλη μια φορά μας ζητάει να εκλέξουμε τον άνθρωπο τον οποίο θα μας κυβερνήσει. Σαν Χριστιανός γνωρίζω πως αυτόν ποτέ μα ποτέ δεν θα τον βρω στα μπαλκόνια και τα έδρανα της βουλής. Δεν θα βάλει ποτέ υποψηφιότητα δεν θα θελήσει ποτέ μα ποτέ να διχάσει τα πλήθη για να προβληθεί! Δεν θα είναι η προβολή του που θα διχάσει αλλά αυτός που προσπαθεί να προβάλει μέσα από τη Ζωή του.

Η Ζωή του Ιησού και η διδασκαλία Του είναι που θα διχάσει τους ανθρώπους και όχι αυτός. Σε αυτόν τον διχασμό η απόφαση είναι μία, ή είμαι μαζί Του ή εναντίον Του. Τα άλλα κουράζουν και θα μας κουράζουν για πολλή αν θελήσουμε να καταπιαστούμε μαζί τους.

Δεν μου αρκεί το βόλεμα σε αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον τόπο. Τι να την κάνω την πολιτική και τις ιδεολογίες τους όταν δεν διακονούν ουσιαστικά τη Ζωή και τον άνθρωπο; Τέτοια εκκλησία και τέτοιο κράτος δεν το θέλω και δεν είναι που θα τα παρατήσω και θα φύγω. Όχι δεν θα τους κάνω τη χάρη, μέσα στην εκκλησία και μέσα στο κράτος θα Ζώ, εγώ προσπαθώ να είμαι μέλος της Εκκλησίας, και η διακονία μου είναι αυτή: καθημερινά να εργάζομαι μέσα στον κόσμο το θέλημα Του, να προσλαμβάνω το στάρι και το σταφύλι, τα υλικά τα οποία μου προσφέρει ο κόσμος, και να παλεύω χωρίς να ανταγωνίζομαι τους άλλους να τα μετατρέψω σε ψωμί και κρασί, να τα κάνω βρώση και πόση για να μπορέσει ο αδελφός μου να αναπαυθεί ...; να μπορέσω να τα προσφέρω ευχαριστιακά σε Αυτόν που απλόχερα μας τα προσφέρει όλα. Να τα προσφέρω σε Αυτόν για να γίνει το Σώμα Του και το Αίμα Του.

Τότε όλα σιγά, σιγά μεταμορφώνονται σε Εκκλησία και η Ζωή στην Εκκλησία είναι πάντα, μα πάντα μια αντι -πολίτευση στα πολιτεύματα του κόσμου.

Αντιπολίτευση δεν είναι οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων! Την αναγνωρίζει ο Κέλσος και την καταγράφει η Εκκλησία στην προς Διόγνητο επιστολή. Αντιπολίτευση δεν είναι και τα κοινόβια μέσα στη Αυτοκρατορία; Ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος, η αγία Ισιδώρα η σαλή, όλοι όσοι διακόνησαν εν Χριστό τον Άνθρωπο πάνω σε αυτή τη Γη Θα πω ναι γνωρίζοντας πως το να παλεύεις με τα υλικά του κόσμου σε κάθε εποχή για να τα κάνεις τροφή εύπεπτη για τον άνθρωπο είναι ακροβασία με το καντηλάκι στα χέρια σου πάντα να τρεμοπαίζει ή αλλιώς να περπατάς και να κτίζεις σπίτια πάνω στα κύματα!

---------------------------------------------------------------------------------

Συγχωρέστε με που τόλμησα να σας κάνω γνωστές σελίδες από αυτό το απόκρυφο ευαγγέλιο. Γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές


Είπαν ¨ναι¨στην πίστη. Είπαν ¨ναι¨στη ζωή

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009 8:59 μμ |

Είπαν ¨ναι¨στην πίστη. Είπαν ¨ναι¨στη ζωή. Και στάθηκαν εκεί. Δεν είχαν άλλο προορισμό ή αποστολή.

Το αληθινό δεν φοβάται. Το αληθινό αναδύεται σαν δρόσος μέσα από το πυρ και σαν ευγνωμοσύνη μέσα από το μίσος.

Το αληθινό ουσιαστικά μόνο ανατέλλει, βλαστάνει. Το ψεύτικο μόνο δύει, μαραζώνει. Αυτή είναι ή «μοίρα» του*.

Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη

alt

Δύο αδελφές μας εν Χριστό αυτές τις ημέρες βασανίζονται σκληρά για το όνομα του Ιησού. Τα ονόματα τους Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ 27χρονών και Μερζιέχ Εσμεϊλαμπάντ 30χρονών. Μια προσευχή και μια υπογραφή διαμαρτυρίας είναι το ελάχιστο το οποίο μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτές τις δύο εν Χριστό αδελφές μας.

Όταν από τον κόσμο της διχόνοιας τον μικρό τον τοπικό το δικό μας μέχρι αυτόν της παγκοσμιοποίησης που χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Σε εμάς και αυτούς και εκείνους και τους άλλους, όταν από αυτόν τον κόσμο εξέλθεις και εισέλθεις στη βασιλεία των Ουρανών έστω και για λίγο όλα αλλάζουν, όλα μεταμορφώνονται.

Αδέλφια μας είναι όλοι και οι δύο κοπέλες που μαρτυρούν την Αγάπη Του αλλά και οι σταυρωτές αυτής της Αγάπης.

Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό για όλους μας! Ας κάνουμε όμως και εμείς ότι περνάει από το χέρι μας στον τόπο μας για αυτή την Αγάπη που καταργεί μέσα μας και γύρο μας τα σύνορα του κόσμου.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση η ανάγνωση στο blog http://ierapostoli.wordpress.com/2009/09/03/thanatiki_poini/#more-3744 

* μικρό απόσπασμα από το βιβλίο ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ του αρχιμ.Βασιλείου Γοντικάκη εκδόσεις Αρμός


Καλή χρονιά αδέλφια 1η Σεπτεμβρίου

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009 5:56 μμ |

6211_1218079213325_1269234149_629236_3902036_n.jpg

η αγιογράφία είναι του αγιογράφου Γεωργίου Κόρδη

Με την ακολουθία του εσπερινού καθημερινά μέσα στην εκκλησία μας εισερχόμαστε ταπεινά στην επόμενη μέρα. Απόγευμα 31η Αυγούστου λίγο πριν η καμπάνα της ενορίας σημάνει την έναρξη της ακολουθίας η οποία με τον τρόπο της μας εισάγει στην επόμενη μέρα.

1η Σεπτεμβρίου αύριο και ο νέος Συναξαριστής της ορθοδόξου εκκλησίας μας υπενθυμίζει πως σήμερα το απόγευμα θα εισέλθουμε στο νέο εκκλησιαστικό έτος. Πόσο μου αρέσει αυτή η εσπερινή, απλή και λιτή είσοδος της εκκλησίας μας στον νέο έτος.

Καλή χρονιά αδέλφια. Εγώ σταματάω από σήμερα να γιορτάζω την έναρξη του νέου έτους την 1η Ιανουαρίου. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν τη γίωρταζα, αλλά να σήμερα το απόγευμα που το έψαξα λίγο βρήκα στους ύμνους τις εκκλησίας μας για το νέο έτος ένα βοήθημα για να μπορέσω να ευχαριστιακά να αποδεχθώ αυτές τις μέρες, μέρες δωρισμένες.

 

 

Σήμερα η Εκκλησία γιορτάζει την αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή του νέου έτους, σύμφωνα με την αρχαία ρωμαϊκή συνήθεια και πολιτική τάξη, κατά την οποία στην πρώτη Σεπτεμβρίου άρχιζε το οικονομικό έτος. Οι ύμνοι και οι ευχές που αναπέμπονται σήμερα στους ναούς, μας δίνουν να εννοήσωμε την μεγάλη σημασία και αξία που έχει ο χρόνος για τη ζωή μας. Είναι το κεφάλαιο που δεν μπορεί να πει κανένας πως δεν τόλαβε, είναι η προθεσμία και η πίστωση χρόνου που παρέχεται στον καθένα, για να εργασθή το αγαθό. Ο Ιησούς Χριστός λέει στα ιερά Ευαγγέλια· "εργάζεσθε έως ημέρα εστί...". Η ημέρα αυτή είναι ο παρών βίος, ο χρόνος της ζωής μας σε τούτο τον κόσμο, το κεφάλαιο που μας εμπιστεύεται ο Θεός, για να το εκμεταλλευτούμε. Συγχρόνως όμως μας υπενθυμίζουν οι σημερινοί ύμνοι, οτι χωρίς την ευλογία του Θεού είναι μάταιος κάθε κόπος στη ζωή μας. "Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού...".



Στέλλα, το σπουργιτάκι του Θεού

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009 6:47 μμ |

alt

(Στέλλα Μιτσακίδου)

Με την Στέλλα γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 1979 στην Σοκολατοποιΐα. Ήταν εργάτρια, εργαζόταν πολύ σκληρά, υπερέβαινε τις 9 ώρες καθημερινά. Όλοι την εκμεταλλευόντουσαν, όλοι την διέταζαν και αυτή υπήκουε άμεσα και με χαμόγελο. Στέλλα, εδώ, Στέλλα, εκεί. Ο ιδιοκτήτης-εργοδότης την αγαπούσε για την υπακοή της και την εργατικότητά της.

Για τους πιο πολλούς εργαζομένους ήταν «η Στέλλα η χαζή». Το πρόσωπό της έλαμπε, τα χείλη της ψέλλιζαν. Όταν την αφουγκραζόσουν άκουγες το «Δόξα σοι, ο Θεός».

Πολύ συχνά ο προϊστάμενος μας ανέθετε να διεκπεραιώσουμε από κοινού κάποια εργασία και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να δεχθώ την καλωσύνη της, την αγάπη της. Θυμάμαι ότι μονίμως έλεγε την ευχή, ξαφνικά γέλαγε, σήκωνε το κεφαλάκι της προς τους ουρανούς. Τότε έλαμπε.

alt

«Δόξα σοι, ο Θεός» άκουγες συχνά από το στόμα της.

Η Σοκολατοποιΐα αυτή έκανε διάφορα είδη σοκολατάκια. Τα δεύτερης κατηγορίας τα εξήγαγε σε χώρες της Αφρικής. Αυτό στενοχωρούσε την Στέλλα πάρα πολύ. Κάποτε που εργαζόμασταν στην συσκευασία μαζί, θυμάμαι την Στέλλα πάνω από τα κουτιά συγκεντρωμένη να εύχεται «για τα αραπάκια που θα έτρωγαν τα σοκολατάκια».

Σε οποιαδήποτε αδικία που συνέβαινε στο χώρο της εργασίας -μας «τρώγανε» μεροκάματα- δεν απαντούσε, δεν κατέκρινε, δεν αντιδρούσε. Εκείνη την περίοδο η Στέλλα ήταν για μένα ένα λιμανάκι θαλπωρής, εγώ αντιδρούσα σε κάθε αδικία. Εκείνη στα σχόλιά μου απαντούσε με ένα γέλιο, με μια λέξη «Α! Μηλίτσα». Δεν την θυμάμαι ποτέ να έβαλε ένα σοκολατάκι στο στόμα της (υπενθυμίζω ότι εργαζόμασταν σε εργοστάσιο σοκολατοποιΐας!). Αν και οι πιο πολλοί εργαζόμενοι την θεωρούσαν «χαζή», εντούτοις την σέβονταν και διερωτώντο πως κατόρθωνε να εργάζεται τόσο αποτελεσματικά.

Η Στέλλα δεν συμμετείχε σε συζητήσεις που κάναμε· ήταν μαζί μας, αλλά συγχρόνως μακριά από σχόλια, μακριά από περιττές κουβέντες. Πολλές φορές, όταν την ρωτούσαν να πη τη γνώμη της, έκανε την παλαβή. Το είχα προσέξει ότι το έκανε επίτηδες. Για όλα τα του κόσμου ήταν τρελή, παλαβή, όταν όμως της ζητούσες βοήθεια στην εργασία, τα χεράκια της κινιόντουσαν με στοργή να βοηθήσουν, ει δυνατόν και να δουλέψουν για σένα.

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον γνωριστήκαμε. Την σεβόμουν τόσο που ποτέ δεν την ρώτησα για την προσωπική της ζωή. Από μόνη της μου είπε ότι καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι όλοι όσοι την γνώριζαν την χαρακτήριζαν λίαν επιεικώς «τρελή», ενώ εγώ ένιωθα ότι κάνουν λάθος. Η αλήθεια είναι ότι πολύ νωρίς κατάλαβα ότι η Στελλίτσα ήθελε να την θεωρούν «τρελή». Κάποιες φορές τύχαινε να είμαστε οι δυό μας και να μιλάμε φυσιολογικά και όταν πλησίαζε κάποιος άρχιζε και έλεγε άλλα αντί άλλων. Εμένα μου δημιουργούσε αίσθημα γαλήνης και με άφηναν αδιάφορη οι κρίσεις των άλλων.

Στο εργοστάσιο αυτό της Σοκολατοποιΐας εργάσθηκα για λίγο χρονικό διάστημα. Την Στελλίτσα την συναντούσα συχνά στους δρόμους και πάντα είχε στην καρδιά της, στα χείλη της την ευχή. Συνήθιζε να την λέη εκφώνως, αλλά πολύ σιγά. Που και που ερχόταν στο σπίτι μου. Εκείνη την εποχή κατοικούσε στο πλυσταριό μιας διώροφης κατοικίας.

Τα χρόνια πέρασαν, την έχασα, μα πάντα την θυμόμουν με μια γλυκειά ανάμνηση και νοσταλγία.

Μετά παντρεμμένη πια θα την συναντούσα στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο. Είχαμε πάει με τον άνδρα μου και θα διανυκτερεύαμε στην Μονή για την πρωϊνή Θεία Λειτουργία. Οι μοναχές με πολλή στοργή και ευγένεια μου ζήτησαν συγγνώμη, επειδή λόγω των οικοδομικών εργασιών δεν είχαν χώρο να με φιλοξενήσουν και αναγκαστικά έπρεπε να μοιραστώ το κελλί, όπου εφιλοξενείτο «μια ιδιόρρυθμη γυναίκα». Δέχθηκα. Με οδήγησαν στο κελλί, όπου με κατάπληξη διεπίστωσα ότι «η ιδιόρρυθμη γυναίκα» ήταν η στοργική μου Στελλίτσα, που είχα χρόνια να την ιδώ. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Μείναμε αγκαλιασμένες για αρκετή ώρα και ξαφνικά ακούω τις αδελφές να φωνάζουν: «Ελάτε, Γερόντισσα, να δήτε την Στελλίτσα με την Μηλίτσα αγκαλιά». Όλοι χαρήκαμε. Εκείνο το βράδυ η Στελλίτσα έκανε σαν παιδάκι από την χαρά της. Χτυπούσε παλαμάκια, γελούσε, σταυροκοπιόταν ...;

-Μηλίτσα μου, πολύ χάρηκα που παντρεύτηκες. Ξέρεις πολύ προσευχήθηκα για να παντρευτής. Χαίρομαι, χαίρομαι. Στενοχωριέμαι που υποφέρεις από τα ποδαράκια σου. Ξέρω έχεις πρόβλημα. Υπομονή, προσευχή. (Υπ' όψιν ότι η Στελλίτσα δεν γνώριζε ότι μου είχε εμφανισθή ένα χρόνιο επώδυνο πρόβλημα υγείας στα πόδια μου). Ο άνδρας σου θ' αλλάξη χώρο, μην ανησυχής, θα είναι καλύτερα. (Πράγματι, τελείως ξαφνικά, αναγκάσθηκε να μεταφέρη σε άλλο χώρο το κτηνιατρείο του).

Εκείνο το βράδυ ειπώθηκαν πολλά. Την άλλη μέρα και ενώ η Στέλλα ήταν μακριά, είπα στις αδελφές ο,τι είχα αντιληφθή γι' αυτήν, ότι επρόκειτο για αγία ψυχή ...; Τήν επόμενη μέρα η Στέλλα έφυγε από το Μοναστήρι. Το κατάλαβε. Δεν ήθελε να την επαινής. Όταν αργότερα συναντηθήκαμε, με αυστηρό τρόπο με επέπληξε για το ότι την επαινώ. Ξαφνιάστηκα, γιατί μπροστά της δεν είχα πη τίποτε. Κι όμως το ήξερε ...;

alt

Αργότερα, κάποια άλλη στιγμή, μου είχε πη: «Δεν αντέχω την τιμή που μου κάνει η Γερόντισσα. Να, κοίτα να δης· τελευταία με έβαλε να φάω μαζί τους· με τις αγίες ψυχές! Ποιά είμαι εγώ ...; Πω, πω, πω, Μηλίτσα!».

Για μεγάλο χρονικό διάστημα χάσαμε τα ίχνη της. Η Γερόντισσα μας τηλεφωνούσε και μας ρωτούσε αν την είδαμε. Εκείνο το διάστημα κατάλαβα ότι, αν θέλω να τη δω δεν πρέπει να μιλώ γι' αυτήν.

Τώρα η Στελλίτσα ήταν άστεγη, από την εργασία της είχε συνταξιοδοτηθή με το πιο μικρό ποσό της σύνταξης του ΙΚΑ (411 ευρώ μηνιαίως), τα οποία μοίραζε σε φτωχούς, φυλακισμένους, στην Εξωτερική Ιεραποστολή κ.α. Τώρα πλέον ζούσε στα παγκάκια, στα υπόστεγα, στα ερημοκκλήσια, στις σκάλες, σε οικοδομές. Μου το εμπιστεύθηκε.

Κάτω από την πίεση της Γερόντισσας και τη δική μου, ήλθε κάποιες φορές, όταν έκανε βαρυχειμωνιά, και έμεινε κοντά μας. Ζητούσε να μείνη στο πιο ταπεινό μέρος του σπιτιού.

Θυμάμαι με πολλή νοσταλγία, όταν την φιλοξενούσαμε στο σπίτι επικρατούσε γαλήνη, φως, όλα ειρηνικά. Όταν στην παρέα μας ερχόταν ο άνδρας μου, η Στελλίτσα έφευγε και όταν της μιλούσε δεν τον κοιτούσε ποτέ. Χαρά της ήταν να τρώη αλάδωτες ντοματόσουπες. Συνέχεια δοξολογούσε τον Θεό και η ψυχή της ξεχείλιζε από ευγνωμοσύνη με ένα αδιάκοπο «σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ».

Πολλές φορές το βράδυ, προφασιζόμενη ότι είμαι κουρασμένη, της ζητούσα να κάνη αυτή το Απόδειπνο. Αδύνατον να περιγράψω τι συνέβαινε, όταν άρχιζε την προσευχή. Σιγά-σιγά αλλοιωνόταν η έκφρασή της, το προσωπάκι της φωτιζόταν, ξεχνιόταν στην δοξολογία του Θεού. Την άφηνα και πήγαινα για ύπνο.

Κάποια φορά, ενώ την σκεπτόμουν με συμπόνοια «πως γυρνάει σαν σπουργιτάκι στους δρόμους» ξαφνικά με κοιτάζει και μου λέει: -«Μη στενοχωριέσαι, θέλημα Θεού είναι να κοιμάμαι στα παγκάκια. Είμαι πολύ καλά, είμαι ευτυχισμένη. Ξέρεις εκεί στα παγκάκια ράβω και τα ρούχα μου. (Η Στέλλα ήταν και πολύ καλή ράπτρια). Να, το Πάσχα πέρασα πολύ ωραία. Το Μ. Σάββατο πήγα και πήρα λίγο αρνάκι, το έβαλα σε ένα ταψάκι από μπακλαβά, το έδωσα στο φούρνο και μου το έψησαν. Το έκρυψα στο παγκάκι και την άλλη μέρα έκανα Πάσχα στο παγκάκι μου, χαρούμενη και ευτυχισμένη, γιατί ο Ιερέας μου είχε δώσει κι ένα κόκκινο αυγό. Μη στενοχωριέσαι για μένα. Όχι, όχι, γιατί είμαι υπό την σκέπη της Παναγίας μας».

Μια άλλη φορά, όπως μου διηγήθηκε, πήγε και λούστηκε στην τουαλέτα των Ιατρείων του Δήμου. Την είδαν οι εργαζόμενοι και την επέπληξαν αυστηρά. Η Στέλλα δεν δέχθηκε την παρατήρηση λέγοντάς τους ότι δεν κλέβει τίποτα, ούτε νερό, ούτε σαπούνι, γιατί όλα αυτά τα έχει πληρώσει εισφορές στο ΙΚΑ ως εργαζόμενη. Τους μίλησε άσχημα και αυτοί κάλεσαν την Αστυνομία κι έτσι η Στέλλα οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα. Κάπως έτσι μου διηγήθηκε τον διάλογο με τον Διοικητή:

«Κύριε Διοικητά, συγχωρέστε με που σας κουράζω, αλλά ακούστε με, σας παρακαλώ. Είμαι άστεγη, δεν έχω τίποτα δικό μου. Να μόνο αυτό το βιβλιάριο ασθενείας του ΙΚΑ, που βεβαιώνει ότι έχω πληρώσει εισφορές. Τα Ιατρεία που λούστηκα είναι του ΙΚΑ, άρα ανήκουν και σε μένα. Όταν βρίσκομαι μέσα στο ΙΚΑ, νιώθω ότι είμαι μέσα στο σπίτι μου. Συγχωρέστε με».

Διοικητής: «Πήγαινε τώρα, αλλά την άλλη φορά που θα λουστής να προσέξης να μη σε δουν. Άντε στο καλό».

Έφυγε δοξάζοντας τον Θεό και ευγνωμονώντας τον Διοικητή.

alt

Πολλά βράδια κοιμόταν σε σαλόνια Νοσοκομείων, καλύτερα να πούμε προσποιόταν ότι κοιμόταν, γιατί όταν ησύχαζε το Νοσοκομείο, έτρεχε κοντά σε μοναχικούς ασθενείς, που είχαν ανάγκη βοηθείας και τους συνέτρεχε, αλλά, όταν καταλάβαινε ότι κάποιο τρίτο πρόσωπο την αντιλαμβανόταν, τότε άρχιζε τα «παλαβά» της.

Πολλά πρωϊνά πηγαίνοντας για την εργασία μου (γύρω στις 6,30-7π.μ.) την συναντούσα να βγαίνη από το Νοσοκομείο ΚΑΤ και στην επιμονή μου γιατί δεν έρχεται να κοιμηθή στο σπίτι μας μου ομολόγησε: Αγαπούσε πολύ τους Αγίους, τους θεωρούσε φίλους της, συγγενείς της, έτρεχε στην εορτή τους, στα πανηγύρια, χαιρόταν όταν μοίραζαν και φαγητό, όπως μου έλεγε. Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους γύριζε σε διάφορα προσκυνήματα. Την Κυριακή των Μυροφόρων στο Μανταμάδο για την εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, της Αγίας Παρασκευής στην Ναύπακτο κ.α. Ενδεικτικά αναφέρω το εξής: Μια φορά της Αγίας Παρασκευής πήγε στην Ναύπακτο και έκανε σαν μικρό παιδί, όπως μου το διηγήθηκε. Αγαπούσε τον Σεβασμιώτατο Ιερόθεο, τον θεωρούσε δικό της άνθρωπο, χαιρόταν που τον έβλεπε να χοροστατή με τα λαμπρά του άμφια και να μιλάη τόσο ωραία. Του είχε μεγάλο σεβασμό. Καμάρωνε πολύ που της είχε μιλήσει και της έδωσε την ευχή του στο μοναστήρι στο Ακραίφνιο. Τον χαιρόταν, όπως έλεγε.

Όλες οι διηγήσεις της Στελλίτσας ήταν για μένα απόλαυση, ξεκούραση. Έβλεπα μια μεγάλη γυναίκα να νιώθη και να εκφράζεται σαν μικρό παιδί.

Κάποτε είχαμε γιορτή στο σπίτι μας με αρκετούς καλεσμένους. Ξαφνικά ήλθε η Στελλίτσα. Κάθισε και ακριβώς δίπλα της εγώ. Μεταξύ των καλεσμένων και ένα ζευγάρι με πολλά προβλήματα, τα οποία γνώριζα. Η Στελλίτσα «στον κόσμο της» ψιθύριζε την ευχή και συγχρόνως πολύ χαμηλόφωνα έλεγε τι συμβαίνει με αυτό το ζευγάρι, τι φταίει, ενώ στους άλλους έλεγε άσχετα η τους χαμογελούσε. Πάντα όμως συγκεντρωμένη στην ευχή. Οι πιο πολλοί την θεώρησαν «παλαβή», άλλο που δεν ήθελε η Στέλλα, για να μην την καταλαβαίνουν.

Ήταν 12 Αυγούστου 2004, ήμουν στο γραφείο μου και εκείνη την ημέρα ήταν να ταξιδέψω για Λέσβο για τις καλοκαιρινές διακοπές μου. Από το πρωΐ βασανιζόμουν από μια ασήμαντη σκέψη, κοινώς είχα «κολλήσει». Δεν είχα ένα μπρελόκ να βάλω τα κλειδιά που θα άφηνα στους γείτονες να ποτίζουν τον κήπο. Ξαφνικά γύρω στο μεσημέρι ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται η Στελλίτσα, καταϊδρωμένη, κουρασμένη, ασθμαίνουσα και μου λέει: «Να, πάρτο. Ήμουν στην Ομόνοια και μου είπε να σπεύσω να σου φέρω το μπρελόκ». Τα έχασα. Στην ερώτηση ποιός της είπε να μου το φέρη στην αρχή ψέλλισε «η Παναγία», μετά άρχισε τα δυσνόητα, τα «παλαβά» της. Το μπρελόκ το είχε αγοράσει από το μοναστήρι και παρίστανε το γενέσιο της Παναγίας μας. Στην επιμονή μου να μείνη λίγο κοντά μου να ξεκουραστή, να πιή κάτι, να δροσιστή κάθισε στον καναπέ και άρχισε να μιλάη για τον εαυτό της. Και τότε μου είπε: «Μηλίτσα μου, εγώ θα πεθάνω στους δρόμους μόνη μου. Κανένας δεν θα το μάθη, κανείς, κανείς». Αυτό με πόνεσε πολύ και της είπα με απαίτηση: «Στελλίτσα μου, σε παρακαλώ θέλω να το μάθω. Θέλω να μάθω το φευγιό σου». Και την αγκάλιασα. Μετά από αυτό σταμάτησε να μιλάη για αρκετά λεπτά. Ξαφνικά με κοιτάζει με ένα στοργικό βλέμμα γεμάτο αγάπη και μου λέει: «Μηλίτσα μου, θα το μάθης, θα το μάθης».

Για τελευταία φορά έμεινε στο σπίτι μου τον Οκτώβριο του 2004. Τότε της πονούσε το πόδι και αναγκάσθηκε να περιορίση τις πεζοπορίες. Έτυχε τότε να χρειασθή να φιλοξενήσω κάποιο πρόσωπο που δυσκολευόταν από την παρουσία της και ιδιαίτερα από την βραδινή προσευχή, διότι έπεφτε για ύπνο νωρίς και σηκωνόταν αργά τη νύχτα και προσευχόταν ψάλλοντας δυνατά. Πολλές φορές ακούγαμε να επαναλαμβάνη το: «Ζη Κύριος ο Θεός».

Εν όψει αυτού του προβλήματος, λοιπόν, προσφέρθηκε μια φίλη μας, η Χρυσούλα, να της παραχωρήση ένα διαμερισματάκι, που ήταν άδειο μετά τον θάνατο των γονέων της. Χάρηκε που έμενε σε σπιτάκι κοντά σε ανθρώπους με αγάπη και κατανόηση, τώρα μάλιστα που δυσκολευόταν από τους πόνους των ποδιών της. Εκεί έμεινε μέχρι τον Μάϊο του 2005. Την 1η Ιουνίου 2005 η Χρυσούλα την είδε να φεύγη από το σπίτι. Από την ημέρα εκείνη χάθηκαν τα ίχνη της.

Αργότερα ανησυχήσαμε, αλλά επειδή συνήθιζε να εξαφανίζεται, πιστεύαμε ότι θα εμφανισθή. Κάθε τόσο επικοινωνούσαμε με την Γερόντισσα η Χρυσούλα και εγώ για να μάθουμε για την Στέλλα. Η Γερόντισσα έλεγε συνέχεια: «Ψάξτε να την βρήτε». Εμείς όμως πιστεύαμε ότι είχε φύγει για κάποιο ταξίδι και ότι θα επέστρεφε.

alt

Μετά το Πάσχα του 2006 ένα βράδυ, πολύ αργά και ενώ η οικογένειά μου είχε αποκοιμηθή, ξάπλωσα κι εγώ και αποκοιμήθηκα αμέσως, πράγμα παράδοξο για μένα, και ξύπνησα αμέσως (το διεπίστωσα βλέποντας το ξυπνητήρι) από ένα δυνατό όνειρο: Είδα την Στελλίτσα κάτω από ένα ωραίο δένδρο, όρθια να ακουμπάη ελαφρά στον κορμό του, σε νεανική ηλικία, πανέμορφη, γλυκύτατη και με κοιτούσε με ένα βλέμμα γεμάτο απέραντη θαλπωρή. Ένιωσα την ψυχή μου να βγάζη μια ουρανομήκη κραυγή, που αισθανόμουν να μου ξεσχίζη το στέρνο: «Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου ...;» Κι έτρεξα να την αγκαλιάσω, προτείνοντας τα χέρια μου, αλλά όταν έφτασα στο δένδρο εξαφανίστηκε και στην θέση της έκαιγε μια ολόλευκη πασχαλιάτικη λαμπάδα, που έχυνε γύρω ένα υπέροχο φως και η φλόγα της ανέβαινε ολόϊσα στον ουρανό. Αμέσως βλέπω στο χώμα, δίπλα στη λαμπάδα, ένα απόκομμα εφημερίδας που έδειχνε ένα εξαιρετικά κακοποιημένο σώμα σαν από τρομακτικό αυτοκινητικό δυστύχημα.

Ένα βαρύ μήνυμα κατέκλυσε το είναι μου: «Η Στέλλα πέθανε!». Ξύπνησα κυριευμένη από αμφιθυμία αισθημάτων: Χαρά μεγάλη από την παρουσία της Στέλλας και το φως της λαμπάδας και φόβο από την φωτογραφία της εφημερίδας. Ήθελα να ξυπνήσω τον Δημήτρη, τον άνδρα μου, να του πω για την Στέλλα, «το σπουργιτάκι», όπως τη λέγαμε, όχι μόνον επειδή ζούσε «ως στρουθίον μονάζον επί δώματος», αλλά και επειδή το βάδισμά της θύμιζε σπουργίτι. Κάτι δυνατό όμως με απέτρεψε να τον ξυπνήσω. Την επομένη τηλεφώνησα στην Γερόντισσα και στην Χρυσούλα και τους είπα το όνειρο. Και οι δυό μου συνέστησαν να ψάξουμε για την Στέλλα. Από εκείνη την στιγμή άρχισε η αγωνιώδης αναζήτηση. Τροχαία, Νοσοκομεία, Στρατονομία, Νεκροτομεία ...;.

Η Χρυσούλα έμαθε ότι στις 3 Ιουνίου 2005 και ώρα 6,10 μ.μ. κοντά στο σπίτι της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό μία γυναίκα αγνώστων στοιχείων. (Τα πουλιά δεν έχουν όνομα!). Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Όλη η έρευνα απέδειξε ότι η γυναίκα αυτή ήταν η Στελλίτσα. Ενώ διέσχιζε τον δρόμο, την παρέσυρε ένα αυτοκίνητο με οδηγό αξιωματικό του στρατού, ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα. Την συνέθλιψε. Μόνο το προσωπάκι της ήταν ευδιάκριτο (όπως έδειξαν οι φωτογραφίες της Τροχαίας).

Η Στελλίτσα παρέμεινε μέχρι τις 18 Ιουνίου 2005 στο Νοσοκομείο «Ασκληπιείον» και μετά το πτώμα της μεταφέρθηκε στο Κεντρικό Νεκροτομείο του Λαϊκού Νοσοκομείου, όπου παρέμεινε στα αζήτητα μέχρι τις 20 Ιουλίου 2005, οπότε και δόθηκε για ενταφιασμό. Το Γραφείο που την ενταφίασε μας πληροφόρησε ότι Νεκρώσιμη Ακολουθία δεν εψάλη, μόνο ένα Τρισάγιο επί του τάφου.

Πρέπει να τονισθή ότι όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με την ανεύρεσή της, στην προσευχή μας της μιλούσαμε και της λέγαμε: «Εάν μας ακούς, εάν έχης παρρησία στο Θεό, οδήγησέ μας, βοήθησέ μας». Και πράγματι μας βοήθησε και φθάσαμε μέχρι τον χορταριασμένο «ανύπαρκτο» τάφο της, στην ανατολική άκρη του Νεκροταφείου του Ζωγράφου, με το νούμερο 8915.

alt

Την ημέρα της αποδόσεως της εορτής του Πάσχα, ένα χρόνο μετά την κοίμησή της, εψάλη η Νεκρώσιμη Ακολουθία της Στέλλας, στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, όπου συνήθιζε να εκκλησιάζεται κατά την Πασχάλιο Περίοδο. Ο Ιερέας είπε για την Στέλλα: «Έκανε τα παλαβά της, αλλά έλεγε σωστά πράγματα και πάντα ερχόταν γεμάτη τρόφιμα για τους πτωχούς, πρόσφορο, λάδι, νάμα για την Θεία Λειτουργία ...; Μάλιστα έχει παραγγείλει να αγιογραφηθή η Αγία Μαρίνα στον Ναό μας ...;..».

Στις 3 Ιουνίου 2006 έγινε το ετήσιο μνημόσυνό της χοροστατούντος του λίαν προσφιλούς της Επισκόπου, π. Ιεροθέου, στο Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου ( Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο.

Σε μια από τις τελευταίες μας συναντήσεις μου είπε: «Νιώθω γεμάτη από αυτή τη ζωή. Όλα μου τα έχει δώσει ο Κύριος. Μόνο μια επιθυμία μου δεν έχει εκπληρωθή: Ήθελα να βαπτίσω δυό παιδάκια, που να τους έδινα το όνομα του Αγίου Νεκταρίου και της Παναγίας μας, αλλά κανείς δε με θέλησε για κουμπάρα». Όταν της πρότεινα ότι θα προσπαθήσω να βαπτίσω εγώ τα δυό παιδάκια στη θέση της και μάλιστα, όταν μεγαλώσουν θα τους μιλήσω για την «πραγματική νονά τους», καταχάρηκε και αναφώνησε: «Τώρα ησύχασα. Είμαι έτοιμη να φύγω».-

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Οι κατά Χριστόν σαλοί ανήκαν σε μια κατηγορία ανθρώπων που αποφάσιζαν να ακολουθήσουν μια δύσκολη οδό. Ζώντες στις πόλεις, προσεποιούντο τον τρελλό. Έκαναν πράξεις που θα έκανε ένας τρελλός, αλλά όμως οι πράξεις αυτές είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι κατά Χριστόν σαλοί είχαν σε ύψιστο βαθμό νοερά ενέργεια, είχαν ακόμη σώας τας φρένας, διάλεγαν όμως έναν σκληρό δρόμο και τρόπο ζωής ...;..

Η ζωή των κατά Χριστόν σαλών ήταν μια τελεία, ίσως και ακραία εφαρμογή της μωρίας κατά Χριστόν, που είναι η πεμπτουσία όλου του πνεύματος του Ευαγγελίου. Δεν μπορούν, βέβαια, όλοι να παριστάνουν τον κατά Χριστόν σαλό, όπως το είδαμε προηγουμένως, γιατί αυτό είναι ένα ιδιαιτερο χάρισμα και μια ιδιαίτερη ευλογία του Θεού, αλλά όλοι μπορούν να βιώσουν την κατά Χριστόν σαλότητα σε μετριότερη μορφή και ανάλογη προσαρμογή. Και αυτό γίνεται αντιληπτό από το ότι η ζωή που έχει η Εκκλησία, ζωή της αγάπης, της πίστεως, της εγκρατείας αποβλέπει και εμπνέεται από ένα άλλο πολίτευμα, που είναι σαφώς αντίθετο από τα ανθρώπινα πολιτεύματα. Όλη αυτή η ζωή που έχει η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνη εύκολα αντιληπτή από τους ανθρώπους, που κέντρο τους έχουν την λογική και τις αισθήσεις. Η χριστιανική ζωή, χωρίς να καταργή την λογική και τις αισθήσεις, κινείται πέρα από αυτές.

της Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, Νομικού-Υπαλλήλου Υπ. Εργασίας

Πηγή


ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009 7:21 μμ |

 

Μερικές φορές αναζητάς μέσα στην ταραχή του κόσμου, ένα τόπο, λίγο χρόνο, μια ανάσα ... σκορπισμένος όμως όπως είσαι τίποτα, μα τίποτα δεν είναι αρκετό! Ούτε η αλλαγή του χώρου, ούτε ο χρόνος όμως μπορούν να αλλάξουν μαγικά τον τρόπο που αποδέχεσαι την ταραχή του κόσμου. Μπορεί για λίγο να στάθηκες μακριά από αυτήν, αύριο όμως μια άλλη ταραχή θα έρθει να προδώσει ... να σπάσει το γυάλινο κόσμο μέσα στον οποίο προσπάθησες να προστατέψεις την ψυχή σου.

Είναι μερικά κείμενα τα οποία όταν τα διαβάζεις αφήνουν μια αίσθηση μέσα σου την οποία δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις σαρκωμένη μέσα στην καθημερινότητα. Ο αββάς μπορεί να έζησε βαθιά μέσα στην έρημο αυτό όμως δεν σημαίνεις ότι αυτόματα έλυσε τα προβλήματα του. Τα περισσότερα από αυτά τα πήρε  μαζί του χωρίς να το γνωρίζει, εμπιστεύτηκε τον εαυτό του σε ανθρώπους έμπυρους στον πνευματικό αγώνα, και άκουσε με προσοχή τα λόγια τους και είδε τα έργα τους. Άρχισε σιγά σιγά η αίσθηση της βασιλείας του Θεού να κάνει ορατή και αισθητή την παρουσία της μέσα στα πράγματα του κόσμου ...; μέσα του, προπαντός μέσα του!

Τότε ο άνθρωπος αρχίζει να σιωπά και με όσα λέει, είναι σα να σωπαίνει, να μην έχει τίποτα από όλα όσα ξέρουμε, να πει. αυτός άλλα έμαθε, άλλα ξέρει και άλλα λέει. Ο λόγος του μπορεί να μην φτάσει ποτέ στα αυτιά μας γιατί εμείς θέλουμε άλλα να ακούσουμε, θέλουμε άλλα να μας πει και άλλα αυτός μας λέει! Και είναι και φορές που ο άλλος σωπαίνει δεν έχει τίποτε να μας πει και είναι η σιωπή του μια κραυγή μέσα μας που λέει πολλά!  

Κείμενο το οποίο σωπαίνει και κραυγάζει ... ο καθένας ας αναμετρηθεί μαζί του καλή ανάγνωση!



ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ

του Αγίου Μάρκου του ασκητού

 

Ι. Άκουσε ψυχή μου λογική, εσύ πού συμμετέχεις στις αποφάσεις μου. Θέλω να σου διηγηθώ ένα μυστικό, πού είναι και κοινό μεταξύ μας, το όποιο δεν το κατέχω επειδή καθαρίσθηκα από τα πάθη, άλλα επειδή ανέθεσα λίγο τον εαυτό μου στη χάρη του Θεού.

Γνωρίζω  πολύ καλά, ψυχή μου, ο' τι συ και εγώ όταν ενεργούμε έξω από τους νόμους της φύσεως, πέφτουμε σε πλάνη από άγνοια και γι' αυτό κατηγορούμε άλλους για τις δικές μας αμαρτίες. Θεωρούμε ο' τι ή κακία είναι έξω από μας και ρίχνουμε το φταίξιμο άλλοτε στον Αδάμ, άλλοτε στο Σατανά και άλλοτε στους ανθρώπους. Με αυτό τον τρόπο νομίζουμε ο' τι πολεμούμε τους άλλους, ενώ στην ουσία πολεμούμε τον εαυτό μας. Έχουμε την πεποίθηση ότι υπερασπιζόμαστε ό ένας τον άλλον, στην πραγματικότητα όμως στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου. Νομίζουμε ο' τι ευεργετούμε τους εαυτούς μας, ενώ βασανίζουμε τους εαυτούς μας, όπως οι μανιακοί. Δίκαια υποφέρουμε κόπους και ανωφελείς χλευασμούς, γιατί αγαπούμε τις εντολές του Κυρίου φαινομενικά, ενώ εξαι­τίας της πλάνης μας μισούμε τις αίτιες αυτών. Γι' αυτό, διαπίστωσα τώρα, πολύ καλά ο'τι ούτε στο κακό, ούτε στο καλό, παρασυρόμεθα άδικα από κάποια άλλη μεγαλύ­τερη δύναμη, αλλά από την ώρα του βαπτίσματος και δώθε, στις προσβολές των παθών πού παρουσιάζονται, ανάλογα με το θέλημα εκείνου πού θα υπηρετήσουμε, δη­λαδή του θεού ή του διαβόλου, εκείνος, κατά δίκαιο λό­γο, μας ελκύει προς το μέρος του.

 

II. Οι πρώτες εντυπώσεις των πραγμάτων σε μας είναι αδιαλόγιστες προσβολές, δηλαδή μία απλή παρουσία ενώπιον μας, και αυτές είναι δύο, ό έπαινος των ανθρώ­πων και η άνεση του σώματος. Χωρίς να το επιδιώξουμε παρουσιάζονται ενώπιον του θελήματος μας και δεν είναι ούτε κακίες, ούτε αρετές, αλλά ένας έλεγχος της προαιρέσεώς μας, δηλαδή προς τα που ρέπουμε. Ό μεν Κύριος επιθυμεί να υπομένουμε ονειδισμούς και κακοπάθεια, ο δε διάβολος επιθυμεί τα αντίθετα. Εμείς, λοιπόν, όταν χαιρόμαστε με την παρουσία αυτών των προσβολών, γί­νεται φανερό ο'τι στρέφαμε την επιθυμία μας προς το φι­λήδονο πνεύμα, παρακούοντας τον Κύριο. Αντίθετα, όταν στενοχωρούμεθα με την παρουσία αυτών των προσβολών, γίνεται φανερό ο'τι παραδώσαμε την προαίρεση μας στο θεό, προτιμώντας τη δύσβατη οδό. Γι'  αυτό το λόγο πα­ραχωρήθηκε, αυτές οι δύο προσβολές να ενοχλούν τους ανθρώπους αδιαλόγιστα, με σκοπό, εκείνοι πού αγαπούν την εντολή και αποστρέφονται αυτές τις προσβολές, να παραδώσουν στο Χριστό την προαίρεση τους και Αυτός βρίσκοντας είσοδο να οδηγήσει το νου προς την αλήθεια. Με τον ίδιο τρόπο σκέψου και το αντίθετο. Όσοι πάλι αγαπούν την ανθρώπινη δόξα και την άνεση του σώμα­τος, ανοίγουν την είσοδο στο διάβολο. Με το να βρει και αυτός δική του είσοδο, εναποθηκεύει την κακία του όσο εμείς σκεπτόμαστε με ευχαρίστηση αυτά τα πάθη, δεν σταματά να προσθέτει κακία, έκτος εάν φθάσουμε να μι­σήσουμε από καρδίας αυτές τις δυο προσβολές.

Εμείς όμως τόσο πολύ τις αγαπάμε, ώστε όχι μόνον προδίδουμε την αρετή για χάρη τους, άλλα και αυτές τις ίδιες ευκαιριακά να τις ανταλλάσσουμε τη μία με την άλλη. Άλλοτε να ταλαιπωρούμε το σώμα, χάρη της κε­νοδοξίας, άλλοτε πάλι να υποφέρουμε ατιμία, χάρη της φιληδονίας. Όταν πάλι, συγκατατεθούμε ευχάριστα σ' αυτά, επιζητούμε καινούργιο υλικό για να τα αυξήσου­με. Υλη της κενοδοξίας και της σωματικής απόλαυσης είναι ή «φιλαργυρία, ή ρίζα πάντων των κακών», σύμ­φωνα με την αγία Γραφή.

 

III. Είμαι σίγουρος, αγαπητή μου ψυχή, ο'τι θα μου πεις, πώς ούτε χρυσό αποταμιεύουμε, ούτε κτήματα έ­χουμε. Κι' εγώ θα σου πω, ο'τι ούτε ό χρυσός, ούτε τα κτή­ματα από μόνα τους προξενούν τη βλάβη, αλλά όπως προανέφερα ή εμπαθής κατάχρηση τους. Γιατί να, υπάρ­χουν μερικοί πού πλούτισαν χωρίς πάθος και ευαρέστησαν τον Θεό όπως ό άγιος Αβραάμ, και ο Ιώβ και ό Δαυίδ. Ενώ μερικοί άλλοι και χωρίς πλούτο έθρεψαν το πάθος της φιλοχρηματίας με ευτελή υλικά. Γι' αυτό και είμαστε αθλιότεροι απ' αυτούς πού έχουν πολλά πλούτη, επειδή αφήσαμε τη γενική κακοπάθεια και ήδυπαθουμε με πονηρά τεχνάσματα, νομίζοντες ο'τι θα ξεφύγουμε της προσοχής του θεού. Ξεφεύγουμε από τη φιλαργυρία, αλλά τη φιληδονία δεν την εγκαταλείπουμε. Δεν απο­θηκεύουμε χρυσό, άλλα μαζεύουμε ένα σωρό ψιλοπράγματα. Αρχές και εξουσίες δεν καταλαμβάνουμε, αλλά τη δόξα και τον έπαινο τα κυνηγάμε με κάθε τρόπο. Εγ­καταλείψαμε την απόκτηση περιουσίας, αλλά δεν παραιτούμεθα από την απόλαυση αυτών των αγαθών. Και αν φανεί ότι παραιτούμεθα, δεν το κάνουμε επειδή απο­φεύγουμε την πλεονεξία, άλλ' επειδή νιώθουμε αποστρο­φή για τα κτίσματα του θεού. «Μη τα αγγίζεις, μη τα γευθείς, μην τα πειράζεις». Όταν πάλι ακούσεις, αγαπητή μου ψυχή, για την παράβαση του Αδάμ και της Εύας, να πιστέψεις βέβαια ότι αρχικά αναφέρεται σ' αυτούς προσωπικά, Στην πο­ρεία όμως θα βρεις ότι αναφέρεται νοητά σε μένα και σε σένα. «Όλα αυτά τα κακά συνέβαιναν σ' εκείνους ως προεικονίσεις, και γράφτηκαν για να νουθετήσουν εμάς, που ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία φτάνουν στο τέλος τους οι αιώνες και οι γενεές». Γιατί να, ενώ με το βάπτι­σμα αναγεννηθήκαμε και μας τοποθέτησε ο θεός στον παράδεισο της Εκκλησίας, παραβήκαμε την εντολή αυτού πού μας αναγέννησε. Ό Κύριος μας έδωσε εντολή να αγαπάμε όλους τους όμοπίστους μας, και τον καρπόν πού έρχεται από την ποικιλία των σχέσεων με όλους τους αδελφούς μας να τον τρώμε με υπομονή, όπως έχει γρα­φτεί «από όλα τα δέντρα του κήπου μπορείς να τρως». Εμείς, όμως, δεχθήκαμε τους λογισμούς πού υποβάλλει ό όφις και τους μεν αγαπήσαμε ως καλούς, τους δε έμισήσαμε ως πονηρούς. Ό καρπός του δένδρου της γνώσεως του καλού και του πονηρού, αυτός είναι, από τον όποιο γευθήκαμε κατά διάνοιαν και είμαστε υπόδουλοι του θα­νάτου. Όχι, ό'τι ό Θεός δημιούργησε τον θάνατο, άλλα γιατί ό άνθρωπος μίσησε τον πλησίον του. «Γιατί τον θά­νατο δεν τον έκανε ο Θεός ούτε ευχαριστείται με τον αφα­νισμό των ζωντανών». Ούτε πάλι κινείται από το πάθος της οργής, ούτε επινοεί κάτι για άμυνα, ούτε αλλάζει ή συμπεριφορά του ανάλογα με την άξια του καθενός, άλλα τα «έκανε όλα με σοφία» και έχει ορίσει τα πάντα να κρί­νονται από τον πνευματικό νόμο. Γι'αυτό, δεν λέγει στον Αδάμ, «όποια μέρα φάτε, εγώ θα σας θανατώσω», άλλα τους προφύλαξε και τους προλέγει το νόμο της δικαιο­σύνης, γιατί τους λέει, «την ίδια μέρα που θα φάτε από αυτό, εξάπαντος θα πεθάνετε». Και γενικά σε κάθε πράγμα, είτε καλό, είτε κακό, κανόνισε να ακολουθεί αυτό πού πρέπει κατά τρόπο φυσικό, και όχι κατόπιν επινοήσεως, όπως νομίζουν εκείνοι πού αγνοούν τον πνευματικό νό­μο.

Εμείς, λοιπόν, πού εν μέρει τον γνωρίζουμε, οφεί­λουμε να έχουμε ύπ' όψιν, ο'τι εάν κάποιον από τους όμοπίστους μας τον μισήσουμε ως πονηρό, και εμείς θα μι­σηθούμε από το Θεό ως εργάτες της κακίας. Εάν σε κά­ποιον δεν δεχθούμε την μετάνοια του, επειδή είναι αμαρ­τωλός, θα αποβληθούμε και εμείς ως αμαρτωλοί. Δεν θα συγχωρεθούμε, αν δεν συγχωρέσουμε τον αδελφό μας για τα αμαρτήματα του. Ό ίδιος ό νομοθέτης Χριστός φα­νέρωσε αυτό τον νόμο, λέγοντας «Μην κρίνετε τους συν­ανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Μην τους καταδικάζετε, για να μη σας καταδικάσει κι εσάς ό Θεός. Συγχωρείτε, για να σας συγχωρήσει κι εσάς δ Θε­ός». Το νόμο αυτόν γνώριζε ό άγιος Παύλος και έλεγε «κρίνοντας τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου». Ό προφήτης πάλι έκραζε προς τον Θεό, λέγοντας «εσύ ανταποδίδεις στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του». "Άλλος προφήτης, ως εκπρόσωπος του Θεού έλεγε «Δι­κή μου είναι ή εκδίκηση, εγώ θα τους το ξεπληρώσω, λέ­ει ό Κύριος».

 

IV. Και γιατί να τα αναφέρω λεπτομερώς, τη στιγμή πού όλη ή άγια Γραφή, Παλαιά και Καινή, ιδιαίτερα δε ό μέγας ψαλμωδός με περισσή σαφήνεια μας υποδεικνύ­ει αυτό το νόμο, ώστε βρίσκοντας τον πνευματικόν και μυστικά να παρακολουθεί την κάθε μας κίνηση, να φο­βηθούμε και να σπουδάσουμε να αγαπούμε τους αδελ­φούς μας, όχι μόνον φανερά αλλά και από τα μύχια της καρδιάς μας. Δεν είναι αυτός ο νόμος ό Μωσαϊκός πού κρίνει μόνον τα φανερά, αλλά είναι και πνευματικός πού ελέγχει τα κρυπτά. Βέβαια και τον Μωσαϊκό νόμο ό ίδιος ό Θεός τον θέσπισε, τότε στον καιρό πού έπρεπε, και ό ίδιος τον συμπλήρωσε με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου, ό όποιος είπε «Δεν ήλθα να καταργήσω τον νόμον, αλλά να τον συμπληρώσω».

Γι' αυτό είναι ανάγκη μεγάλη, για κάθε περίπτωση, να μιλάμε μόνο μία φορά και στο έπίλοιπον να συγχωρούμε εκείνον πού νομίζουμε ο'τι μας αδίκησε, είτε δι­καιολογημένο, είτε παράλογο είναι το αδίκημα, γνωρί­ζοντας ο'τι υπεράνω πάσης αρετής είναι ό μισθός της συγχωρήσεως. Επειδή όμως λόγω της υποδουλώσεως μας στην αμαρτία δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ή μόνη διέξοδος μας είναι να παρακαλούμε το Θεό με αγρυπνίες και κάθε κακοπάθεια, μέχρι να δώσει το έλεος Του και να λάβουμε αυτή τη δύναμη. Επί πλέον, αγαπητή μου ψυχή, έναν σκοπό πρέπει να έχουμε υπόψη μας, παντού και πάντοτε και σε κάθε περίπτωση, το να χαιρόμαστε και να μη λυπούμαστε όταν με διαφόρους τρόπους μας αδικούν οι άνθρωποι. Να χαιρόμαστε, όχι απλά και άσκο­πα, αλλά επειδή μας παρουσιάστηκε μία ευκαιρία να δώ­σουμε συγχώρεση και έτσι να λάβουμε άφεση των δικών μας αμαρτημάτων. Γιατί είναι ή αληθινή θεογνωσία, πού περιέχει την σύμπασα πνευματική γνώση, και με την οποία μπορούμε να παρακαλούμε τον Θεό και να μας εισακούει. Αυτή ή αρετή φέρνει καρποφορία στην προ­σευχή. Με αυτή αποδεικνύεται ή πίστη μας στο Χριστό. Με τη δύναμη της αρετής μπορούμε να ακολουθούμε τον Κύριο και να σηκώνουμε τον σταυρό μας. Αυτή είναι ή μητέρα των πρώτων και μεγάλων εντολών, διότι μας δί­νει τη δύναμη να αγαπάμε τον Θεό με την καρδιά μας, και τον αδελφό μας σαν τον εαυτό μας. Για χάρη της αξί­ζει να νηστεύουμε και να αγρυπνούμε και να κακοπάθουμε, μέχρις ότου ανοίξουν τα σπλάχνα και ή καρδιά μας για να την δεχθούν και ποτέ να μην την απορρίψουν. Γιατί, τότε θα βρούμε, όταν θα συγχωρέσουμε τα αμαρ­τήματα του αδελφού μας, αυτήν την Χάρη πού μας δό­θηκε μυστικά με το άγιο βάπτισμα, να ενεργεί όχι συνεσκιασμένα, άλλα αισθητά και πλήρης δυνάμεως.

 

V. Εμπόδια σ' αύτη την αρετή είναι δύο κακίες, ή κε­νοδοξία και ή ηδονή, και για να την κατέχουμε πρέπει να αποβάλουμε πρώτα από το νου μας αυτές τις κακίες. Γι' αυτό, ψυχή μου αθλία, αν έχεις δώσει τον εαυτό σου θεληματικά σ' αυτές τις δύο κακίες, κανένα μη κατηγο­ρείς, μήτε τον Αδάμ, μήτε τον Σατανά, μήτε τους ανθρώ­πους, άλλα πολέμησε το θέλημα σου και μη το παρα­βλέψεις, γιατί ό πόλεμος είναι εμφύλιος. Δεν είναι εξω­τερικός, ώστε να πολεμήσουμε μαζί με τους συνυπάρχο­ντες αδελφούς μας, αντίθετα είναι εσωτερικός και κανείς από τους ανθρώπους δεν μπορεί να αγωνιστεί μαζί μας. Μόνον έναν έχουμε σύμμαχο, αυτόν τον Χριστό πού είναι κρυμμένος μυστικά μέσα μας από την ώρα του βαπτίσματος, σύμμαχο ανίκητο και αλάθητο. Συμμαχεί μαζί μας και πολεμά, μόνον εάν τηρούμε όσο μπορούμε τις εντολές του. Αυτά πού μας πολεμούν, όπως είπα, είναι ή ηδονή αναμιγμένη με το σώμα και ή κενοδοξία πού προκατέχει και μένα και σένα.

Τα δύο αυτά πλάνεψαν την Εύα και εξαπάτησαν τον Αδάμ. Από τη μία ή ηδονή παρουσίασε το δένδρο ο'τι είναι νόστιμο στη γεύση, και θελκτικό στη γνώση, από την άλλη ή κενοδοξία ψιθύρισε το «θα γίνετε σαν θεοί και θα γνωρίζετε το καλό και το κακό». Όπως, λοιπόν, ό πρωτόπλαστος Αδάμ και ή Εύα ντρέπονταν ό ένας τον άλλον, έτσι και μείς αφού αποβάλαμε την ακακία των νοερών οφθαλμών και είδαμε ό ένας του άλλου τη γύ­μνια, ντρεπόμαστε στην συνείδηση. Ως διέξοδο βρίσκουμε το να ράβουμε συνεχώς φύλλα συκιάς για τον εαυτό μας και να τον ντύνουμε με κούφια λόγια, προσχήματα και δικαιολογίες. Ό φιλάνθρωπος, όμως, Κύριος κατασκευάζει για μας ένα ένδυμα από δέρμα και μας λέει «Με την υπομονή σας θα σώσετε τη ζωή σας». Στη συνέχεια δίνει παραινέσεις λέγοντας «Όποιος προσπαθήσει να σώσει τη ζωή του», δηλαδή μέσα στη μνησικακία ή σε κάποια άλλη αμαρτία « θα τη χάσει», ενώ αυτός πού θα την νε­κρώσει την ψυχή του από την αμαρτία «θα τη φυλάξει για την αιώνια ζωή».

 

Σε αυτόν, τον Κύριο μας Ιησού Χρίστο, ανήκει ή δό­ξα, τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας. Αμήν.


η απόδωση στα νέα Ελληνικά είναι του μοναχού Παϊσίου Καρεώτου 

το κείμενο είναι απο το βιβλίο ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ εκδοση Ιερού Κελλίου Αγίων Αρχαγγέλων Αγίου Όρους


Έχω μια μάσκα πολύ προσωπική...

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009 10:21 μμ |


Έχω μια μάσκα πολύ προσωπική...


 

 


jimi (Δημήτρης)

Η ανάπτυξη της Διαδικτυακής Αποστολής πρέπει να συνοδεύεται από την αύξηση της ευθύνης των Ορθόδοξων χρηστών, ιδίως των κληρικών, ως προς  τους λόγους τους στο μπλογκ και φόρουμ στο διαδικτυακό χώρο, δήλωσε την Πέμπτη ο επικεφαλής του Τμήματος  Πληροφοριών της Ρωσικής  Ορθόδοξης Εκκλησίας, Βλαντιμίρ Λεγκόιντα, σχολιάζοντας την απαγόρευση της διακονίας του Ουκρανού ηγουμένου  Θεογνώστη(Πουσκόβ).

Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα της Επισκοπής Τζανκόι, της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας,στον κληρικό του Καθεδρικού Ναού της Αγίας Σκέπης στο Τζανκόι, ηγούμενο Θεογνώστη,«διαδικτυακό αλήτη», γνωστό μεταξύ των bloggers με το όνομα abbatus-mozdok, - «απαγορεύτηκε  η ιερουργία για πειρασμό και ασέβεια  λόγου, για την αποκλίνουσα συμπεριφορά κατά την ακολουθία». Αυτή η απόφαση ελήφθη στις 15 Ιουνίου από το Επισκοπικό Συμβούλιο, που έχει δικαίωμα Επισκοπικού Δικαστηρίου, υπό την προεδρία του Επισκόπου Τζανκόι και Ραζντόλνι  Νεκταρίου.Σύμφωνα με το διάταγμα, αυτή η απόφαση θα ισχύει μέχρι τη «θεραπεία του πειρασμού».

Η Υπηρεσία Τύπου της Επισκοπής Τζανκόι τόνισε ιδιαίτερα ότι «η τελευταία ανάρμοστη επίθεση» του ηγουμένου Θεογνώστη στο διαδίκτυο, στις 12 Ιουνίου, στρεφόταν κατά των συνεργατών της Επισκοπικής διοίκησης, ιδίως,κατά του πρώην  εκτελεστή  των καθηκόντων  αρχισυντάκτη της επίσημης επαρχιακής ιστοσελίδας, αλλά στη δημοσίευση της 15 Ιουνίου ο κληρικός «προσπαθεί να ζητήσει συγχώρεση από αυτούς κατά τους οποίους συμπεριφέρθηκε απρεπώς».

Ο Επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σημείωσε ότι «υπάρχει ένα πρόβλημα με την παρουσία στο Διαδίκτυο, είναι το πρόβλημα της ανωνυμίας». 
«Αναλογικά με την αύξηση της ιεραποστολικής δραστηριότητας πρέπει να αυξηθεί και η ευθύνη του ανθρώπου για το έργο του», - θεωρεί ο Λεγκόιντα.

«Κατανοούμε ότι ο χώρος του Internet είναι, βέβαια, ιεραποστολικό πεδίο. Αλλά καταλαβαίνουμε,επίσης, ότι είναι ένα ναρκοπέδιο», - πρόσθεσε. 
Ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας επιθυμεί ώστε «οι Ορθόδοξοι άνθρωποι και κυρίως οι κληρικοί που διακρίνονται για την ενεργητικότητά τους,να συνειδητοποιούν την ευθύνη για τις δημόσιες δραστηριότητες τους».

Ο Λεγκόιντα ζήτησε επίσης να κατανοήσουμε ότι η «ψευδοανωνυμία» δεν είναι καλός ιεραποστολικός τρόπος και μπορεί γρήγορα να οδηγήσει σε αρνητικές συνέπειες.


κράτος μέσα στην εκκλησία...( τα δημοσιεύματα)

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009 5:21 μμ |

kgb.png

Πριν από λίγες ημέρες στο amen.gr  διάβασα μια ανάρτηση η οποία σε εμένα τουλάχιστον δεν ξέρω σε εσάς έκανε ένα κλικ. Νέες πληροφορίες για πράκτορες-κληρικούς Αρχεία σε φακέλους της εποχής της "κόκκινης Τσεχοσλοβακίας" αποκαλύπτουν την κατασκοπική δράση ορθοδόξων ιερέων.

Και ενώ όλα αυτά δημοσιεύονται στο εβδομαδιαίο περιοδικό της Σλοβακίας  Plus 7 dni στην Ρωσία τα δημοσιεύματα για την παράλληλη δράση  κληρικών στην Εκκλησία και την    KGB , είναι πολλά. Πράκτορες φέρονται να ήταν τόσο ο νυν Πατριάρχης Κύριλλος με το κωδικό όνομα «Mikhailov» , όσο κι ο πρώην Πατριάρχης Αλέξιος με την κωδική ονομασία «Drozdov», αλλά και οι συνυποψήφιοι του κ. Κύριλλου στη διεκδίκηση του θρόνου, Μητροπολίτες Μινσκ Φιλάρετος και Κλιμέντιος της Καλούγκα με τα κωδικά ονόματα «Ostrovskiy» και «Topaz» αντιστοίχως.

Το άρθρο στο www.amen.gr μας ενημερώνει ... και εμείς σαν Εκκλησία τι κάνουμε; Με προβληματίζουν τα όσα συμβαίνουν στην Εκκλησία του Χριστού στη Ρωσία. Και ασφαλώς όπου αλλού σε αυτή τη Γή εισέρχονται άνθρωποι ανάμεσα μας με προσωπεία!

Δεν γνωρίζω το κατά πόσον αληθεύουν οι πληροφορίες, προβληματίζουν όμως και μπορεί η σκακιέρα να έχει άσπρα και μαύρα πιόνια, το κατά πόσο όμως ο Άσπρος βασιλιάς παραμένει Άσπρος αυτό μπορεί να το γνωρίζει μόνο αυτός που διαβάζει μέσα από τις κινήσεις του παρόντος και αναγνωρίζει σε αυτές τον νικητή.

Ας επισημάνω εδώ πως είμαι την γνώμης πώς η Εκκλησία του Χριστού δεν παίζει κανένα παιχνίδι μέσα στον κόσμο. Δεν βλέπει τους άλλους ως αντιπάλους, αλλά σαν αδέρφια της. Είναι η ίδια η παρουσία των μελών της μέσα στον κόσμο που φωτίσει την σκακιέρα, είναι η παρουσία του φωτισμού των μελών της και όχι η κινήσεις των παιχτών που μας κάνουνε να διακρίνουμε το μαύρο από το άσπρο σε αυτές τις γκρίζες παρτίδες που διαδραματίζονται μπροστά μας.   

Γνωρίζω πως είναι δύσκολο να κρατηθείς μακριά από τα όσα διαδραματίζονται πάνω στην σκακιέρα. Και η εκκλησία/ κράτος είναι μια τέτοια παρουσία . Προβληματική και ασθενική από την φύση της γιατί έχει σταματήσει να είναι Εκκλησία.  


Και ενώ γράφονται όλα αυτά ο Ρωσίας Κύριλλος συναντάει τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη και μιλάνε για ενότητα.

για τις φήμες όμως που αλυσοδέσουν και τις δύο μεριές θα μιλήσει κανένας....

 

 Υ.Γ Ελπίζω και εύχομαι τα δημοσιεύματα να είναι ψευδή. Η εκκλησία να ελέγξει αν τα δημοσιεύματα ευσταθούν και να πράξη αναλόγως

 


Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου...

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009 11:04 πμ |

alt

Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου: 
*
Την πρώτη φορά όταν την είδα να δειλιάζει 
μπροστά στη λαχτάρα της να φτάσει στα ύψη.

*

Τη δεύτερη φορά όταν την είδα να κουτσαίνει 
μπροστά στους ανάπηρους.

*

Την τρίτη φορά όταν της δόθηκε να διαλέξει 
ανάμεσα στο δύσκολο και το εύκολο 
και εκείνη διάλεξε το εύκολο.

*

Την τέταρτη φορά όταν έκανε κάποιο κακό 
και παρηγορήθηκε με το ότι και οι άλλοι κάνουν κακό.
*

Την πέμπτη φορά όταν ανέχτηκε από αδυναμία 
και δικαιολόγησε την ανοχή της σα δύναμη.
*

Την έκτη φορά όταν περιφρόνησε την ασχήμια κάποιου προσώπου 
και δεν ήξερε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν μια από τις δικές της μάσκες.

*

Και την έβδομη φορά όταν τραγούδησε τραγούδι επαίνου και το θεώρησε αρετή.


το κείμενο είναι δανεισμένο από :#rte-bookmark-anchor

Profile

immortalthan Αθανάσιος
Νέα Σμύρνη
Το προφίλ μου

Ημερολόγιο

Σεπτέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Tags

Αρχείο θεμάτων

Αναζήτηση

μικρός απόπλους


Πατέρα! Είμαι o Ιωσήφ-Oh my father, I am Joseph - Marcel Khalife-Μαρσέλ Χαλίφε